Werken in de zorg kan heel goed zijn voor je ego, of je ego helemaal afbreken. Gisteren was een dag met een gouden randje. Niet om de mooie complimenten, hoewel die echt heel leuk waren :) "Is dat mijn dochter?" Nee, het is Tamara. "Oh fijn, de hoofdzuster!" 🤷🏼‍♀️ "Wat ben ík blij dat jij er bent, nu komt alles goed." 😅 "Oh ik ben zo blij dat je er bent, jij wil tenminste werken, de rest snapt er niks van" 😬 Dit zijn de opmerkingen van 3 van mijn bewoners. Waarvan sommigen soms nog geen halfuur later woést op me kunnen zijn, omdat ik hun hele leven verpest, iets van ze wil wat zij niet willen, of gewoon omdat ik adem. Duivelsgebroed, is ook zo'n opmerking 😅 Maar toch heb ik ook dán een heerlijke dienst, al kost alles dan wel net wat meer energie. Wat het vooral zo'n gouden randje gaf, was het moment dat ik mensen naar bed mocht begeleiden. Echt van állemaal kreeg ik een glimlach of een grinnik op mijn "welterusten, en mooie dromen!" De een hoopte schalks op een mooie vent, de ander hoopte met me mee. Of wenste mij hetzelfde. "Mijn" bewoners moeten zoveel vertrouwen op vreemden, want met dementie herken je niet zo snel een nieuw iemand meer. Als je dan het vertrouwen krijgt en mensen kunnen en durven te gaan slapen... Daar wordt ik alleen maar heel blij van.

Posted by tamaraharzevoort at 2024-01-04 22:02:37 UTC